Jak się powiedziało “A” to trzeba powiedzieć “B” – oto niniejszym druga część wrześniowego Analizatora.
10. Marit Larsen – If a Song Could Get me You
Przed Panstwem Emiliana Torrini pierwszej dziesiątki RMF-FMowej poplisty – niczym perła rzucona w obornik piosenka Marit Larsen błyszczy w zestawieniu na tle większości dzisiejszych “przebojów”. Zawartość pieśni, lekka acz porywająca przywodzi na myśl I’m Like a Bird z debiutu Nelly Furtado. Deliatny, dziewczęcy głos Marit zamieszał w głowie Norwegom już w zeszłym roku i nie mam nic przeciwko bezkrwawemu podbojowi kraju nad Wisłą. Read the rest of this entry »
Filed under: Analizator List Przebojów , Afromental, Analizator, Black Eyed Peas, Colbie Caillat, Katerine, li, listy, Listy Przebojów, Madonna, Marit Larsen, Miley Cirus, muzyka, poplista, recenzja, recenzje, Verona
Nie zazdroszczę chłopakom z Phoenix. Ba, odrobinę mi ich szkoda choć paradoksalnie nagrali w tym roku niezły album, hajpuje się ich gdzie tylko się da i zapewne baza ich fanów powiększyła się znacznie, w tym o osoby nie zdające sobie sprawy z pochodzenia ich ulubieńców i nie łączące ich z krajem Robespierre’a, Zidane’a i Daft Punk. Gdzie w takim razie tkwi problem? Ma na imię It’s Never Been Like That. 
„Nie mogę coś tego La Roux słuchać” – odrzekła żona moja osobista, po tym jak na samochodowej składance podczas trasy powrotnej z wiadomego sierpniowego Poznańskiego koncertu rzeczone La Roux się pojawiło. Nie, nie chodziło o to , że się jej debiutancki materiał brytyjskiego duetu przejadł. Ot, cały szkopuł w tym, iż Ellie Jackson, ta piękniejsza jego część dysponuje głosem o tej specyficznej barwie, który w wysokich jego partiach przyprawia mą lubą o wiercenie w uszach. Nie przypadek to, oczywiście. Reakcja na pierwsze 2 sekundy Pull up The People M.I.A identyczna . 
Ze sporą regularnością śledzę sobie poczynania najnowszych albumów na metacritic.com i wyrobiłem sobie mniej więcej następujący schemat działania: metascore < 60 – omijać. Wszystko z wyższym wynikiem – (w miarę możliwości) przesłuchać. Dlatego z zarzenowaniem przyznam się, ze gdybym zastosował się do powyższych zasad płyta Complete me Vincenta Franka nigdy nie opanowała by mojego odtwarzacza. 