Opisywane lata świetlne temu „Cramberry” obiecywało coś w postaci krzyżówki solowego Pandy Beara z jego rodzimą drużyną (na wysokości MPP) i po części spełnia te obietnice.  Trybalność utworów w zestawieniu z „muzyką z laptopa”, gadżeciarstwo komputerowych ekektów to tylko kilka tropów potwierdzających trafność porównania. Drugi to umiejętność tworzenia dobrej muzyki , oczywiście.  Niełatwej w odbiorze bo przykrytej warstwą, nieraz zbędnych, ozdobników, lecz w dalszym ciągu będącej plantacją świetnych melodii, dodajmy. Sprawie pikanterii dodaje fakt, iż McPhun śpiewa lepiej niż Panda i Avey razem, w oczy rzuca się lekkość z jaką na płycie śmigają melodie.

Nikogo raczej nie zaskoczy teza, że Ruby Suns jest gdzieś w pół drogi między animalowymi środkami wyrazu a usilnie eksploatowanym obecnie chillwaveowym rozmazaniem, co , nie ukrywam, uznaję za zaletę. Z tą jak i innymi zaletami  Fight Softly nieomieszkajcie  zapoznać się korzystając z poniższego streama.

Ruby Suns – Closet Astrologer by subpop

To co w ostatecznym rachunku przekonuje do tych kompozycji to wszechogarniający luz i zabawowy charakter zawartości Contry. Dziarscy młodzieńcy bez spinki pomykają w karkołomnych pokolorowanych afrykańskimi polirytmami  łamańcach  ( „Run”, „Cousins”), z powodzeniem odnajdują się w quasi-synchpopowej formie („Giving up the Sun, oraz mój osobisty faworyt – „Diplomat’s Son”). Fachowe wokale Ezry Koeniga sugerują, że ich partie zostały nagrane z leżaka na jednej z dzikich plaż, gdzie reszta w wolnych chwilach zbierała bursztyny.

Oczywiście nie wszystko wychodzi im równie dobrze; mówiąc językiem matematyki – im wolniej tym gorzej.  A że „wolniej” jest na Contra rzadsze niż „szybciej” tym… lepiej.  Najlepsza „letnia” płyta wydana tegorocznej zimy opowie o sobie za pomocą poniższego, bardzo leżak-friendly, kawałka.

Hit Up The Diplomat’s Son

Jedno jest pewne: Pitts i spółka zafundowali słuchaczom koktajl muzycznego kryzysu tożsamości i dość przyzwoitego songwritingu. Wspomniane wcześniej inspiracje suną tutaj na jednej fali z afrykańskimi wtrętami a’la Vampire Weekend („Take it Easy”) czy stadionowością The Killers (rozwinięcie „Slow Jabloni”) by w międzyczasie dać się wyrzucić na brzeg  zapożyczeniami z The Arcade Fire („Harmonix” to takie przytłumione i  mniej fajne Laika z debiutu Kanadyjczyków). Nic w tym jednak złego, skoro da się tego słuchać bez skrzywienia, bez kręcenia nosem na wylewający się hektolitrami reverb czy wątpliwość oryginalność materiału.  Najlepszy na płycie, bo mocno Pavement’owy „Anchorage”  zaprasza do odsłuchu.

Surfer Blood – Anchorage

Kontemplacyjny folk naszej dzisiejszej bohaterki przyciągnął uwagę szerszej publiczności jeszcze przy okazji wydania debiutu, a  jego muzyczny sequel przyciąga moją nawet po pół roku od premiery,  co o długowieczności materiału jeszcze nie świadczy, ale daje ku temu solidne podstawy.

Najmocniejszą stroną Basi jest jej drgający mocny, zbliżony do Tracy Chapman głos, którego moc  wyziera choćby   z dynamicznego openera „Go On” . Mimo, że w większości utworów produkcja na pierwszym planie stawia dudniącą perkusję, rozwlekły akordeon i przeciągłe smyki Bulat dzielnie sobie radzi i ostatecznie to na niej skupia się uwaga słuchacza.  Śpiewa o miłości, tęsknocie, stracie i żalu w na tyle przejmujący sposób, że takie „Run” czy „Sugar and Spice” pomimo krytycznego poziomu ckliwości nie tylko nie prowadzą do objawów refluxu, ale także każą Basi wierzyć, w każdą wyśpiewaną emocję i słowo.

Było o melancholii, czas na parę słów o dynamice środków będącymi jej nośnikiem.  Petardy w postaci wspomnianego już „Go On”  zapierającego dech w piersiach singla „Gold Rush” czy przedostatniego na krążku „Walk You Down” to perełki o aparycji rozpędzonego walca, pod którego aż miło wpadać. Czasem ów walec o mało nie zgniata samej Bulat, a to za sprawą wspomnianej już wcześniej surowości produkcji, przez którą urocza Kanadyjka musi się przedzierać, gubiąc od czasu do czasu oddech.   Cały zabieg dodaje jednak wspomnianym kawałkom dramatyzmu, choć  raczej niezamierzonego.

Zamiast standardowego zakończenia, w którym polecam przesłuchanie Heart of My Own pozwolę poniższej kombinacji „Dzwięk/Obraz” przymilić się do potencjalnego słuchacza.

Basia Bulat – Go On.

http://www.youtube.com/v/hANYD0_qQl4?fs=1&hl=pl_PL

„ BD: (…) I zaczyna się jak najgorzej, od naśladowania Funeral, przeterminowanego już parę lat temu.(…)”

Pan Dejnarowicz, mam takie wrażenie, wygodnie siedzi sobie w rikszy napędzanej rowerem z naklejką na ramie głoszącą „Chrzanić Funeral” i wcale się nie przejmuje, że Ci bardziej zdystansowani dziwnie mu się w związku z tym przyglądają. Młodociany bunt i kontra dla przyjętego porządku spraw, to rzeczy, z których już pewnie wyrósł, ale najwidoczniej nie wszystkim smakuje globalne docenianie po latach znakomitego debiutu Arcade Fire. Nie to jednak najbardziej uwiera – zaskakuje przede wszystkim uwypuklanie podobieństwa, które nie istnieje. Funeral operuje rozmachem i usprawiedliwionym patosem – Teen Dream ujmuje oszczędnością i intymnością. Tam gdzie Butler wzywa do tłumnego powstania, Legrand znakomicie manewruje kameralnym klimatem zwierzeń.

„PM: Po dwóch usypiająco nudnych krążkach Victoria Legrand i Alex Scally postanowili nie czekać już dłużej na gwałtowne olśnienie czy nagły przypływ inspiracji;(…)”

W polskim parlamencie zapewne ktoś skomentował by te słowa następująco: Stopień nadużyć jakie pojawiły się w słowach tego Pana jest doprawdy porażający”. Ta seryjna konotacja Beach House ze słowem „nudny” jest tak niebezpieczna jak kłamstwo powtórzone wystarczającą ilość razy. Nie żebym słuchając Devotion czy przede wszystkim Teen Dream jakoś szczególnie szalał, ale nazwać najnowszy album Beach House nudnym to jak nazwać partacką robotą zeszłoroczne Vecatimest czy XX. Czepiamy się dalej?

„JM: (…)Wszystko co uda im się wypracować staranniejszą kompozycją, a takie im się zdarzają – zaraz trwonią kopiując tych, którzy sami skopiowali z tych, którzy też zresztą skopiowali, z tych, którzy również skopiowali, z tych, którzy zerżnęli z tamtych, którzy też niewiele sami wymyślili, raczej się tylko wzorowali na tych, którzy skopiowali z tych, którzy nawet wcale tacy dobrzy nie byli.(…).

To ja nie mam pytań w zasadzie. Koła nie odkrywasz – przegrywasz. A co do naigrywania się z dream-popowych inspiracji – Beach House kopiują Muzzy Star, Muzzy Star zrzyna z The Doors i The Velvet Underground. Od kogo kserowali Ci ostatni nawet nie wspomnę, taki wstyd.

„KFB: Teen Dream to przyjemna, nieinwazyjna płyta, której jedynym mankamentem jak dla mnie jest to, że przytłacza swoją monotonią.(…)”

Szczerze przyznam, że ta Beach Housowa monotonia tak mnie przytłoczyła, że nie potrafię się zmusić do… nie słuchania całości. Bo to jest, proszę państwa, monotonia poziomu chwytliwości tej płyty – od początku do końca wysokiego i niezmiennego jak wykres kardiogramu nieboszczyka. Otwierający krążek numer Zebra, singlowy Norway czy zamykający znakomitą całość Take Care to demony melodii, które zalęgły mi mózgoczaszkę i żadne (zawarte w cytatach) egzorcyzmy sobie z tym stanem nie poradzą.

Singlem promującym album jest kawałek Cranberry, mający co prawda parę dobrych miesięcy na karku, lecz posiadający tak pozytywny letni wajb, że brzmi w tej przeraźliwie chłodnej  końcówce stycznia jak syrena przeciwpożarowa – sygnalizuje oczekiwaną odwilż na linii słuchacze – tęgi mróz.

Początek Cranberry nie pozostawia złudzeń w materii inspiracji - Person Pitch i Merriweather Post Pavilion. W pierwszym przypadku wstęp umiejętnie zapożyczony z Comfy in Nautica, w drugim klawisze i elektronika żywcem z Brother Sport. Charakterystyczna trybalność  Animal Collective jest resztą wyczuwalna od pierwszych sekund. Co ciekawe całość brzmienia i ogólna gęstość utworu nie przytłacza zyskując swoistą przebojowość – oba sprawne biodra do kręcenia nimi - bezwzględnie wymagane. I choć nie jest to materiał ma letnią składankę, powiedzmy, Eski, to w moim odtwarzaczu znajdzie przytulne schronienie, miejmy nadzieje, razem z resztą Fight Softly.

Ruby Suns – Cranberry

Kawałkiem promującym ich krążek Astro Coast (premiera już jutro) jest Swim (to Reach the End) – nośny, posiadający znamiona antemicznego twór, od pierwszych sekund atakujący rzężącym riffem i wokalem dopakowanym solidną chochlą reverbu. Pierwsze wrażenia? The Shins na sterydach grające wariacje na temat What a Wondertful Man panów z My Morning Jacket. Drugie i trzecie wrażenie wzbogaca to pierwsze oczywistymi Beach Boysowymi konotacjami, ale wkońcu surferskie nawiązania w nazwie zespołu zobowiązują. Na wzmiankę zasługują niepochlebne opinie członków zespołu na temat samej społeczności surferów – są oni podobnoć odpowiedzialni za utrudnienia jakie wprowadzili całej czwórce do procesu dojrzewania – ot tradycyjny amerykański bullying  w wersji stanu Floryda.

Czy dopłyną do brzegu żywi, czy też krwiożercze delfiny zaciągną ich na mieliznę? Singiel wskazuje, że kariera stoi przed nimi otworem. Nie wierzycie? Posłuchajcie.

Surfer Blood – Swim (to Reach the End) –  

July Flame (na Spotify dostępny od zeszłego tygodnia) to trochę inny gad, kóremu zdecydowanie warto poświęcić czas, z tym że z nieco innego powodu. Niewiele jest tutaj momentów, łapiących za gardło natychmiast, nie jest to płyta chwytająca, tak jak Saltbreakers, od pierwszego przesłuchania. W porządku, tytułowy utwór jest w oczywisty sposób czarujący, Sun is the Champion prawie dorównuje mu w popowej przyswajalności, zupełnie jak Wide-eyed, Legless, z charakterystycznym smykowym tematem. Reszta materiału nie nadaje sie już jednak, w mojej opinii, do natychmiastowego zgłębienia. Stonowane i wyciszone kompozyje Veirs, gdzie czasem jeno akustyk. smyczki, oraz okazjonalne partie fortepianiu odpowiadają za nastrój, bardziej bliskie są tradycyjnemu folkowemu warsztatowi, niźli korzystającemu z dobodziejstw nowoczesnej produkcji poprzednikowi. Magia takich utworów jak Little Deschutes, Sleeper in the Walley czy otwierającego album I Can See Your Tracks tkwi więc ich niejednoznaczności, konieczności wydłubywania przepięknych choć niebanalnych melodii na własną rękę.  Użyczający się w chórkach  Jim James z My Morning Jacket bezbłędnie wspomaga będącą w znakomitej wokalnej formie Laurę. Nieżyczliwi wytkną co prawda podejrzane podobieństwo jego popisów z I can See your Tracks do otwierającej Ragged Wood wokalizy Pecknolda z Fleet Foxes, ale nie wolno zapominać kto tu tak naprawdę dla kogo stanowił inspirację.

Koncertujący często z bohaterką tej recenzji Collin Melloy w jednej ze swoich wypowiedzi nazwał July Flame albumem 2010, co samo w sobie przysporzyło zapewne Laurze Veirs nową rzeszę fanów. Ten album obroniłby się i bez tego.

Posłuchaj: July Flame  

Ale nie tylko to Norway zapowiada. Całkiem żywe bębny każą wątpić w istotną rolę automatu perkusyjnego na całości płyty. Majacząco -śpiąca gitara wypiera tym razem dominację keybordowych podkładów, metodycznie wychodząc na czoło. Wszystko to spaja zawsze fachowy i podejrzanie, momentami, nie-koniecznie-kobiecy, głos  Victorii Legrand.

Krążący w sieci leak Teen Dream zyskał już sobie miano hitu pierwszej połowy tego roku, jak sądzić można po reakcjach społeczności internetowej m.in na Rateyourmusic.com. Czy i tym razem, jak wcześniej za sprawą Devotion, Beach House będzie na ustach wszystkich także po oficjalnej premierze krążka? Oceńcie sami: